Realizacje

• Dwa wyłączniki 400 A. Jeden aparat odłącza cały obiekt, drugi obsługuje dalszą część instalacji. Przy prądzie rzędu 400 A aparat dobiera się do przekroju przewodów i do obciążenia, a obudowę szafy — do ilości ciepła, które wydziela się pod obciążeniem. Za mała obudowa grzeje się razem z aparaturą.
• Przewody zasilające oznaczone L1, L2, L3. Każdy przewód fazowy ma własne oznaczenie. Bez tego po zmianie zasilania nie da się ustalić, który przewód jest który. Przy odbiornikach trójfazowych — silniku, pompie, sprężarce — zamiana dwóch faz oznacza obrót w drugą stronę, a przy niektórych urządzeniach także uszkodzenie.
• Kolejność faz. Przewody układamy w ustalonej kolejności: L1, L2, L3 na wejściu i tak samo na wyjściu. Kolejność sprawdzamy przed załączeniem zasilania i zapisujemy w opisie szafy, żeby przy następnej wizycie nie trzeba było ustalać tego od nowa.
• Oznaczenie przewodów i obwodów. Przewody dostają opaski z opisem, a szafa — wykaz obwodów. Opis jest potrzebny nie tylko elektrykowi: bez niego każda późniejsza naprawa zaczyna się od szukania, który aparat za co odpowiada, a wyłączenie właściwego obwodu zajmuje dłużej, niż powinno.
• Dokręcanie zacisków. Zaciski w szafie dokręcamy i sprawdzamy je jeszcze po pierwszych godzinach pracy pod obciążeniem. Przy dużych prądach luźny styk grzeje się najmocniej i jest najczęstszą przyczyną awarii szafy zasilającej.

Więcej o budowie i wymianie tablic piszemy w dziale Rozdzielnice i tablice.

• Dwie szafy zasilające. Podział zasilania na dwie szafy ułatwia późniejszą pracę: modernizacja albo naprawa jednej części instalacji nie wymaga wyłączania całej hali. Każda szafa ma własne zabezpieczenia i własny opis obwodów.
• Korytka kablowe pod sufitem. W hali przewody prowadzimy w korytkach, a nie luzem po konstrukcji. Korytko trzyma przewody w jednym miejscu, chroni je przed uszkodzeniem przy pracy wózka i pozwala dołożyć obwód bez rozbierania istniejących tras.
• Przewody w korytkach. W korytku przewody leżą równo, bez krzyżowania i bez nadmiernego wypełnienia — zapas miejsca zostaje na obwody, które dojdą później. Przy przejściu przez ścianę i przy wejściu do szafy przewód jest zabezpieczony przed przetarciem.
• Oświetlenie hali. Oprawy wiszą wysoko, dlatego dobiera się je razem z wysokością i rozstawem montażu. Obwody oświetlenia są osobne od obwodów siłowych, żeby wybicie gniazda przy maszynie nie gasiło całej hali.
• Dostęp do szaf. Przed szafą zostawiamy wolne miejsce na otwarcie drzwiczek i na pracę z aparaturą. Szafa wciśnięta między regały jest trudna w obsłudze i niebezpieczna przy pomiarach, bo nie ma jak stanąć obok niej.

• Puszki pod gniazda i łączniki. Puszki podtynkowe osadzamy równo z licem ściany. Po tynku wystarczy je oczyścić i przykręcić osprzęt. Puszka wpuszczona za głęboko albo wystająca nad tynk wymaga poprawek, które psują wykończenie wokół gniazda.
• Rozmieszczenie punktów. Gniazda w pokojach planujemy na wysokości około 30 cm od podłogi, łączniki na wysokości ręki przy ościeżnicy, a gniazda kuchenne nad blatem. Nad blatem roboczym liczy się też to, gdzie stanie płyta, okap i gdzie odłoży się sprzęt.
• Kolejność prac przy wykończeniu. Najpierw trasy i puszki, potem tynk, a na końcu osprzęt. Osprzęt zamontowany przed tynkiem trzeba później zdejmować, czyścić albo wymieniać — dlatego w świeżo otynkowanej ścianie zostają same puszki i przewody.
• Przewody w puszce. Przewody są wyprowadzone z zapasem, ale bez nadmiaru, który nie mieści się pod ramką. Przed montażem osprzętu skracamy je do potrzebnej długości i zarabiamy końcówki, żeby złącze było pewne, a nie tylko wciśnięte.
• Sprawdzenie przed montażem. Zanim puszkę zamknie osprzęt, sprawdzamy, czy przewód ochronny jest podłączony, a obwód ma właściwe zabezpieczenie w tablicy. Poprawki po zamontowaniu gniazd oznaczają kucie świeżego tynku i malowanie ściany od nowa.